Ένα τεράστιο «γιατί» πλανάται στη σκέψη όλων μας που πρέπει να απαντηθεί.
Η θλίψη γίνεται θυμός και οργή και το «γιατί» ακόμη πιο βαρύ, όταν αναλογιζόμαστε ότι η ασφάλεια ανθρωπίνων ζωών στο ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο εξαρτάται ΜΟΝΟ από ένα ανθρώπινο χέρι.
Είναι αδιανόητο να συμβαίνει κάτι τέτοιο στην εποχή του πολυδιαφημιζόμενου ψηφιακού μετασχηματισμού και των ηλεκτρονικών συναλλαγών του επιτελικού κράτους. Στην εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, των δορυφορικών συστημάτων τηλεελέγχου – τηλεπαρακολούθησης που και το τελευταίο κινητό διαθέτει.
Οι ευθύνες για το τραγικό δυστύχημα είναι πολλές και θα πρέπει να αποδοθούν στο ακέραιο. Αλλά οι ώρες αυτές απαιτούν πρωτίστως σεβασμό στο πένθος.
Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στους συγγενείς και φίλους των αδικοχαμένων θυμάτων και εύχομαι ταχεία ανάρρωση στους τραυματίες.